Valencia
Valencia’s Bioparc sets the standard for animal attractions
Photos Juergen Horn / Bioparc Valencia
Out of context, the "Incredible, but true" slogan for Valencia’s latest tourism campaign looks and sounds a lot like all the rest. Another big, bold declaration of greatness that would be impossible to prove, even if you spent the rest of your life in the place. Let alone a short break. So after being let down recently by Berlin’s new motto "Be Berlin" (it’s physically impossible, I tried) and years of confusion as a Londoner wondering what on earth "Totally LondON" actually meant, I wasn’t expecting much from the Valencian tourist board’s choice of words before I arrived. That was before I heard about the Bioparc.
Now there aren’t many cities on the planet that can boast an 11km park running through the centre of town. Fewer still that can boast a 100,000 square-metre replica of African and Madagascan landscapes – plus animals – living at the end of one. But incredibly, Spain’s third largest metropolis, Valencia, is one of the lucky few.
The Bioparc is also one of the world’s latest "immersion zoos" – zoos that meticulously recreate animal habits for their continued wellbeing without obvious bars or cages. But with a story behind its existence that’s almost as unbelievable as what you’ll find in it, it’s worth a little recap of what happened in its place just over 50 years ago. Just to put things into context.
During a particularly ferocious gota fria (annual rainfall known literally as the ‘cold drop’) in October 1957, Valencia’s River Turia burst its banks leaving large parts of the city submerged under nearly three metres of water. Given the loss of life and destruction that followed, the authorities understandably vowed that it would never happen again. But in order to keep to their word, they would have to reroute the entire river around the outskirts of the city. They did and it worked.
But while the immediate problem of future flooding was solved, there remained the contentious issue of what to do with a dozen kilometres of damp, smelly riverbed running through the heart of the city.
Luckily, almost eclipsing the Herculean effort in redirecting one of Spain’s largest rivers, the Valencian people fought passionately over the following decades to save the channel from being turned into an eight-lane motorway and instead rejuvenated as a park. Thanks to their efforts the Turia riverbed was gradually turned into the Jardín del Turia (Garden of the Turia), one of Europe’s most distinctive public spaces. Today you can find the jaw-dropping architecture of the City of Arts and Sciences at one end and, of course, a little corner of Africa crafted into the other.
All this combined with talk of catastrophic flooding and earthmoving people power might take a small stretch of the imagination, but that’s exactly what happened. The only difference when the Bioparc finally arrived was that the animals came in hundreds not twos. The general idea to protect endangered life, however, remained similarly at the top of agenda.
As the Bioparc opened its gates to the public in Spring last year, a large number of the animals displaced by the closure of the city’s former zoo had already been taken in, as well as an array of illegally trafficked animals, confiscated by the Spanish authorities. This was in addition to numerous donations from prestigious zoos all over the world, all eager to let their own protected animals enjoy the comfort of this new generation zoo and see a revolutionary initiative get on its feet.
By effectively recreating natural habitats with the same ecosystem, immersion zoos allow their animals to behave and mix as they would in the wild: washing, grazing, playing and, hopefully, breeding. The Bioparc is currently participating in around 40 European Endangered Species Programmes (EEP) all overseen by the European Association of Zoos and Aquaria (EAZA) so there’s every reason to make sure the animals adapt well and are as comfortable as possible. Especially the new arrivals.
Dr. Amelia Terkel, African elephant specialist for the EEP, sees this hospitality work both ways with regards to Bioparc’s newest herd: six female elephants. "The educational message that these animals bring to the city, thanks to their incredible social relations and adaptability, inspires a great admiration for the elephants. In this respect, we can begin to foster in everyone a desire to actively help the animals and conserve the natural world."
So the desired effect is that visitors develop a far greater respect for the animals in their natural habitat, as well as understanding the kind of environments that need protecting first hand. And the visible absence of conventional barriers (a design quirk integral to the zoo-immersion concept) has the more obvious affect of making you think very seriously about teasing them.
In the Bioparc, for example, you can’t tell the barriers from the trees. Or the rivers. Or the mud lakes.
Or the over-hanging rocks, for that matter: they all work together providing subtle, seamless divisions between animal and visitor. And the result is stimulating. Both visitors and animals can wander around, over and underneath intertwining sections, which all leads you to being as much a part of the show as them. But for the most part, they’re too busy doing their own thing to notice.
This peaceful coexistence of herbivore herds (zebra, impala, giraffe and white rhino) munching acacia trees and trampling the authentic dusty plains of the "African Savannah", and the seven-species army of lemurs, tree-jumping overhead or foraging inquisitively around your feet on the "Island of Madagascar" exemplify the Bioparc’s quest to harmoniously immerse all comers. The fantastic giraffe-eye-view spectators’ gallery is just another boost for species equality.
Completing the trio, "Equatorial Africa" is where the lion’s share of the action takes place, and is undoubtedly the Bioparc’s finest accomplishment to date. As with the rest of the site, it was conceived and developed by the team of architects, engineers, fine artists, vets and biologists at Spanish company Rain Forest Diseno, and features a recently unveiled recreation of Kenya’s Kitum Cave. Here, hippos from the city’s cramped old zoo enjoy a happy twist of fate under the spacious new waterfalls, while the Bioparc’s newest arrivals – the six female elephants – can laze around a colossal baobab tree in the warm Mediterranean sun.
The first elephants to arrive – Jambo, Betty, Greta and Bully – will no doubt tell them what a busy year it’s been.
But work on the Bioparc project is far from finished. With plans to expand another 20,000m, with flora and fauna from Southeast Asia and South America, it could yet bring three continents to one city within the combined gestation time of three elephants (five and half years). Now that would be incredible.
Turn to page 113 for our Valencia city guide.
Wild world
What:
Bioparc is the world’s latest immersion zoo.
It submerges visitors in the natural habitat of the animals through exact recreations of their environment.
Where:
By foot: follow the Jardín del Turia until you reach the Parque Cabecera at it northwestern end. The entrance is on the right-hand side of the white bridge that crosses the lake. By bus: 7, 17, 29, 61, 81 or 95 to Calle Escriptor Pío Baroja (nr. Carrefour). By Metro: lines 3 and 5 to Nou d’Octubre.
When:
Open 365 days a year, Bioparc never stops but does always ask the humans to leave at the end of the day. In summer it opens at 10am and stays open until 8pm. Adults ?21 Child ?15.50
Wśród europejskich zoo Bioparc w Walencji wyznacza standardy.
Pozbawiony kontekstu, promujšcy turystykę w Walencji slogan „Niewiarygodne, ale prawdziwe" niczym nie różni się od innych. Kolejna wielka, śmiała, niemożliwa do udowodnienia deklaracja o wspaniałości, której nie doświadczy się, nawet jeśli spędzi się tam całe życie, a co dopiero kilka dni. Zatem nauczony niedawnym zawodem w zwišzku z mottem Berlina „Be Berlin" (to fizycznie niemożliwe, próbowałem) i po latach zastanawiania się, jako Londyńczyk, co tak naprawdę znaczy „Totally LondON", nie spodziewałam się wiele prawdy w sloganie wybranym przez komisję do spraw turystyki w Walencji… zanim usłyszałem o Bioparku.
Bo niewiele miast na świecie może się poszczycić położonym w centrum parkiem z replikš krajobrazów afrykańskich i z Madagaskaru o powierzchni 100.000 km2, zamieszkałš przez afrykańskie zwierzęta.
A tak właśnie jest w Walencji. Bioparc to ogród zoologiczny, który odtwarza środowisko naturalne zwierzšt w najdrobniejszych szczegółach, zapewnia im wszelkie wygody i nie stosuje klatek. Zródeł jego powstania należy szukać 50 lat temu. Podczas niezwykle srogiego gota fria (corocznych opadów deszczu znanych jako „zimna kropla")
w pażdzierniku 1957 r., Turia, rzeka przepływajšca przez Walencję, wystšpiła z brzegów, pozostawiajšc znacznš część miasta pod trzema metrami wody. Bioršc pod uwagę liczbę ofiar i ogrom zniszczeń, władze miasta przysięgły, że nie dopuszczš do powtórzenia tej katastrofy. Bieg rzeki przekierowano zatem na obrzeża miasta.
Choć pozbyto się bezpośredniego zagrożenia powodziowego, pozostał problem zagospodarowania prawie tuzina kilometrów wilgotnego, śmierdzšcego koryta rzeki biegnšcego przez same serce miasta.
Herkulesowy wysiłek zmiany biegu rzeki został niemal przyćmiony przez dziesištki lat walki Walencjan o to, by nie budować w miejscu koryta ośmiopasmowej autostrady, ale przekształcić je w park. Dzięki ich wysiłkom koryto Turii powoli zmieniło się w Jardín del Turia (Ogród Turii). Dziś na tle wspaniałej architektury można tu doświadczyć małego zakštka Afryki.
Katastrofalna powódż, ludzka siła i wyobrażnia – wszystko to przywodzi na myśl biblijnš historię Noego. Jedynš różnicš było to, że zwierzęta przybyły do Bioparku setkami, a nie dwójkami. Ale w obydwu przypadkach priorytetem była ochrona zagrożonego życia.
Kiedy Bioparc otworzył swoje podwoje wiosnš ubiegłego roku, spora grupa zwierzšt przybyła tu ze starego zoo, wraz ze zwierzętami z przemytu przechwyconymi przez hiszpańskie służby graniczne. Prócz tego, wiele ogrodów zoologicznych z całego
świata wsparło tę rewolucyjnš inicjatywę i chętnie ofiarowało swoje chronione okazy, by mogły cieszyć się wygodami tego zoo nowej generacji.
Odtworzenie naturalnego ekosystemu pozwala zwierzętom swobodnie przemieszczać się i zachowywać jak na wolności: tu mogš paść się, myć, bawić i, miejmy nadzieję, rozmnażać. Bioparc bierze obecnie udział w 40 europejskich programach ochrony zwierzšt zarzšdzanych przez Europejskie Stowarzyszenie Ogrodów Zoologicznych i Akwariów, dšży więc do tego, by zwierzęta czuły się tam tak dobrze, jak to tylko możliwe.
Innš ważnš kwestiš dla Bioparku jest rozwinięcie w odwiedzajšcych szacunku dla zwierzšt oraz umożliwienie im bezpośredniego kontaktu z naturš, która potrzebuje szczególnej ochrony. Widoczny brak konwencjonalnych barier (sukces projektantów tego typów ogrodów zoologicznych) sprawia, że każdy odwiedzajšcy dwa razy się zastanowi, zanim zacznie dokuczać zwierzętom.
W Bioparku nie sposób odróżnić barier od drzew, rzek, sadzawek czy piętrzšcych się skał.Wszystko tu współgra i wprowadza niezauważalne, subtelne granice pomiędzy odwiedzajšcymi a zwierzętami. Doskonale zdaje to egzamin. Zarówno turyści, jak i zwierzęta mogš kršżyć dookoła, ponad i pod przecinajšcymi się sekcjami, co sprawia, że odwiedzajšcy stajš się, podobnie jak zwierzęta, częściš tej oryginalnej ekspozycji. Przez większość czasu zwierzęta sš jednak zbyt zajęte swoimi sprawami, by zwracać uwagę na ludzi.
Pokojowa koegzystencja zwierzšt roślinożernych (zebr, impali, żyraf i nosorożcy białych) żujšcych liście akacji i stšpajšcych po autentycznych piaszczystych równinach „Afrykańskiej Sawanny" z całš armiš przedstawicieli siedmiu gatunków lemurów, śmigajšcych między drzewami lub myszkujšcych pod nogami zwiedzajšcych na „Wyspie Madagaskar" doskonale oddaje ideę harmonijnego zanurzenia w naturze, jakš kieruje się Bioparc. Fantastyczna galeria widokowa „z punktu widzenia żyrafy" to kolejny krok do zrównania praw gatunków.
Trio dopełnia „Afryka Równikowa", gdzie dzieje się najwięcej. Jest to niewštpliwie najznakomitsze osišgnięcie Bioparc do tej pory. Podobnie jak reszta parku, ta część była zaprojektowana i zbudowana przez zespół architektów, inżynierów, artystów, weterynarzy i biologów z hiszpańskiej firmy Rain Forest Diseno. „Afryka Równikowa" oferuje między innymi niedawno otwartš atrapę kenijskiej jaskini Kitum. Tutaj hipopotamy, które do niedawna były stłoczone w starym zoo mogš cieszyć się przestrzennymi wodospadami. Natomiast najnowsze mieszkanki zoo – sześć słonic – będš mogły wylegiwać się w cieple śródziemnomorskiego słońca wokół rozłożystego baobabu. Już zaaklimatyzowane słonie – Jambo, Betty, Greta i Bully – niewštpliwie będš miały im wiele do opowiedzenia o tym, jaki pełen wrażeń był rok, który właśnie mija.
Jednak praca nad Bioparkiem jest daleka od ukończenia. Jeśli plany rozszerzenia parku o kolejne 20,000 metrów się powiodš, Bioparc sprowadzi jeszcze do Walencji Azję Południowo-Wschodniš i Amerykę Południowš, a wszystko to w okresie równym trzem słoniowym cišżom (czyli 5 i pół roku). To by dopiero było niewiarygodne!
Nasz przewodnik po Walencji znajdziesz na stronie 113.
Dziki świat
Co:
Bioparc to największe
niedawno otwarte
zoo nowej generacji
na świecie. Odwiedzajšcy majš tu możliwość poznania naturalnego habitatu zwierzšt dzięki użyciu pomysłowych replik i atrap
Gdzie:
Na pieszo: przejdż wzdłuż Jardín del Turia aż do Parque Cabecera w jego płn.-zach. krańcu. Wejście do Bioparku mieści się na prawo od białego mostu nad jeziorem. Autobusem: 7, 17, 29, 61, 81 lub 95 do Calle Escriptor Pío Baroja (nr. Carrefour). Metrem: linie 3 i 5 do Nou d’Octubre.
Kiedy:
Otwarty przez 365 dni w roku, Bioparc nigdy nie przestaje działać, chociaż odwiedzajšcy opuszczajš jego teren pod koniec dnia. W lecie Bioparc otwiera swe podwoje
o 10 rano i zaprasza do
8 wieczorem.
Dorośli €21
Dzieci €15.50
